Ömer Demirbağ’ın Dîvân’ındaki Şiirlerine Aşk, Âşık ve Mâşuk Kavramları Ekseninde Bir Bakış

Abstract

Bu çalışmada günümüz şâirlerinden Ömer Demirbağ’ın Dîvân’ındaki şiirleri aşk, âşık ve mâşuk kavramları ekseninde incelenmiştir. Onun aruz vezni ve gazel nazım türüyle yazmış olduğu bu şiirleri dîvân şiiri geleneğinin günümüzdeki devamı niteliğindedir. Her ne kadar dîvân şiiri geleneğinin akamete uğradığı görüşü iddia edilse de bu gelenek esasen hiçbir kesintiye uğramaksızın halâ devam etmektedir. Bu bakımdan, dîvân şâiri bir yandan gelenekten beslenirken diğer yandan geleneği sürdürmektedir. Nitekim Ömer Demirbağ’ın dîvânı ve dîvânındaki şiirler bu gerçeği ispatlar niteliktedir. Demirbağ’ın dîvânına ve şiirlerine anlatım ve üslûp zarafeti açısından bakıldığında, şiirlerinde içerik ve hayal unsurları bir kendilik taşımakta ve onun mîzacını olduğu gibi yansıtmaktadır. Mamafih şâir bizzat kendisi bir âşk insanı olarak mâşukuna olan aşkını kendi gönül dünyâsına ve mîzacına göre hayal sınırlarının ufuklarında dolaşarak dile getirmektedir. Şiirlerine kadim zamanların zevkini de aktarır. Şiirinde mahlas kullanmayan şâirin Türk şiirinin yeni bir nefes almasına katkıda bulunduğunu söylememiz abartı olmaz. Bu çalışma, incelediğimiz şiirler muhtevasınca verilen örnekler üzerinden onun edebi alandaki duygularını ve yaklaşımlarını ortaya çıkarmaya yönelik bir araştırma olarak değerlendirilebilir.