Temporomandibular Bozuklukları Olan Hastalarda Stabilizasyon Splinti Tedavisinin Klinik Etkinliği: Retrospektif Gözlemsel Bir Çalışma

Abstract

ÖZET Amaç: Bu çalışmanın amacı, temporomandibular rahatsızlık (TMR) ilişkili semptomlar nedeniyle stabilizasyon splinti uygulanan hastaların tedavi öncesi ve sonrası klinik parametrelerini değerlendirmektir.Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif klinik çalışmaya, Başkent Üniversitesi Adana Turgut Noyan Uygulama ve Araştırma Hastanesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Kliniği'ne başvuran ve sert akrilik stabilizasyon splinti uygulanan 30 hasta dahil edilmiştir (Etik Kurul No: D-KA26/26). Hastalar klinik bulgulara göre artralji (n=17), miyojenik TMB (n=8) ve mikst TMB (n=5) olmak üzere üç tanı grubuna ayrılmıştır. Primer sonuç ölçütü Vizüel Analog Skala (VAS) ile değerlendirilen ağrı şiddetindeki değişim olup, maksimum ağız açıklığı (MAA), kas ve eklem hassasiyeti sekonder sonuç ölçütleri olarak incelenmiştir. İstatistiksel analizde Wilcoxon signed-rank testi, paired t-test, Kruskal-Wallis testi, Fisher's Exact testi ve Spearman korelasyon analizi kullanılmıştır.Bulgular: Hastaların %73,3'ü kadın olup yaş ortalaması 30,0 ± 4,1 yıl idi. Başlangıç VAS skoru 7,50 ± 1,04'ten final kontrolde 2,57 ± 1,28'e geriledi (p